وبلاگ اختصاصی روستای محمدآباد زبرخان

ارایه کننده مباحث گوناگون درباره روستای محمدآباد در شهرستان زبرخان استان خراسان رضوی

دیدنی های زبرخان : کوچه باغ انگوری روستای محمد آباد زبرخان

روستای محمد آباد زبرخان از جمله مناطق زیبا و با طراوت استان خراسان رضوی است. باغات انگور و آلوی آن زیبایی خاصی دارد.

از جمله اماکن دیدنی روستای محمد آباد کوچه باغ انگوری روستا ست.

عکس از محمد تاجیک / 6 خرداد ماه1393

باغ با طراوت انگور در محمد آباد زبرخان / 6 خرداد 1393

 

 

خانه روستایی در محمد آباد

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم خرداد 1393ساعت 23:16  توسط محمد تاجیک  | 

تصویب دهیاری روستای محمد آبادزبرخان

تصویب دهیاری روستای محمد آبادزبرخان

بنا بر مصوبه و مجوز شماره ۱۷۵۶۱/۴۳/۳۸ به تاریخ  ۲۶ /05/۱۳۹۲  استانداری خراسان رضوی تاسیس دهیاری در روستای محمد آباد زبرخان بلامانع است .

دِهیاری سازمانی مدنی و نیمه دولتی در کشور است که درون  روستا ها به انجام وظیفه می‌پردازد. این سازمان تحت نظر  دهیار اداره می‌شود و عملکردش مشابه سازوکار  شهرداری ها در  شهرهاست.

در سال 1392 خورشیدی در کشورمان تعداد 26 هزار دهیاری فعالیت داشتند.

دهیاری‌ها دارای کارکردهای متعددی هستند که از آن جمله می‌توان به اینها اشاره کرد.

۱- بازوی اجرایی شورای اسلامی در نظام مدیریت روستایی.

۲ – ارائه‌دهنده خدمات و تسهیلات عمومی.

۳ – تقویت کننده روند توسعه اجتماعی و فرهنگی.

۴ – بسترساز شهرهای آینده و کنترل‌کننده روند مهاجرت از روستا به شهر.

۵ – حافظ امکانات زیربنایی احداث شده در نواحی روستایی.

۶ – تقویت‌کننده روند توسعه کشاورزی.

۷ – قابلیت تصدی بسیاری از وظایف بخش دولتی.

  

واحد تقسیمات کشوری ایران

مسئول

نهاد مربوطه

مرکز

وزارت کشور

 وزیر کشور 

  وزارت کشور

پایتخت

استان

استاندار

استانداری

مرکز استان

شهرستان

 فرماندار و معاون استاندار

فرمانداری  ویژه

 مرکز شهرستان

فرماندار

فرمانداری

مرکز شهرستان

بخش

بخشدار

بخشداری

مرکز بخش

دهستان

-

-

مرکز دهستان

شهر

شهردار

شهرداری

-

روستا

دهیار

دهیاری

-

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1392ساعت 14:50  توسط محمد تاجیک  | 

برداشت بهترین آلوی ایران در محمد آباد زبرخان نیشابور

برداشت بهترین آلوی ایران در محمد آباد زبرخان نیشابور

با فرارسیدن شهریور کار برداشت بهترین و با کیفیت ترین آلوی ایران در روستای محمد آباد زبرخان شروع شد.به گفته علی تاجیک عضو شورای اسلامی روستای محمد آباد زبرخان تولید آلو سیاه تازه امسال به بیش از 100 تن رسیده است.

نمایی از سبد های خشک کردن آلو در مزرعه باغدار نمونه استان آقای عباس تاجیک

عکس اول شهریور ماه 1392

+ نوشته شده در  شنبه دوم شهریور 1392ساعت 21:57  توسط محمد تاجیک  | 

سنت چراغ برات در محمد آبادزبرخان

 سنت چراغ برات در محمد آبادزبرخان

مردم محمد آباد زبرخان همچون دیگر مردم خراسان صدها سال است که  ماه شعبان و نیمه شعبان را با چراغ برات میشناسند. نیمه شعبان که فرامیرسد، چراغ برات برای مردگان روشن میشود و مردم به دیدار درگذشتگانشان میروند.

در خراسان نیمه شعبان با معاد در آمیخته است. انگار که در این روز مردگان چشم انتظار محبتهای زندگان هستند. آنها که در این دنیا توشهای جمع نکردهاند و به پاهایشان غل و زنجیر زده شده است، چشم انتظار براتشان هستند. برات به برگه آزادی میگویند. در نیمه شعبان، مردم خراسان با خوبیهایشان، برات مردگان را برایشان میبرند.خراسانیها در سه روز، وسط ماه شعبان، مراسم ویژهای برای برات دارند و در نقاط مختلف این سرزمین از عنوانهای مختلفی چون برات غریبان، برات اسیران، برات مسافران، برات زندگان و برات مردگان استفاده میشود که هر کدام هم مراسم ویژه خودش را دارد که از این میان، برات مردگان در شب نیمه شعبان، با شور و حال ویژهای برگزار می‌شود.

پخت انواع نانهای سنتی، مانند روغن جوشی، چلبکی، کماچ، ساچ و حلوا و پخش آن در بین مردم، به ویژه کودکان از مراسم ایام برات در شهرهای گوناگون خراسان است. مردم این منطقه از کشورمان اعتقاد دارند پخت این خوراکیها باید قبل از غروب آفتاب صورت گیرد.سیزدهم شعبان در برخی شهرهای خراسان به برات زنده‌ها شهرت دارد. در بیشتر مناطق شب نیمه شعبان به برات مردهها مشهور است و مردم در این روز به شکرانه نعمت سلامتی به پخش شیرینی و شکلات می‌پردازند. در غروب روز سیزدهم شعبان نیز کسانی که به ‌تازگی عزیزی را از دست داده‌اند، اقدام به پخت نوعی نان سنتی به نام روغن جوشی کرده و آن را بین مردم تقسیم می‌کنند. اعتقاد مردم این خطه بر این است که اگر عروس خانواده روغن جوشی را بپزد، ارواح تازه‌گذشتگان از این خیرات بهره بیشتری می‌برند.

در روز چهاردهم شعبان نیز که به برات مرده‌ها شهرت دارد، مردم با حضور بر سر قبور خویشاوندان، خواندن فاتحه و پخش انواع شیرینی، شکلات، میوه و نانهای سنتی یاد و خاطره عزیزان خود را گرامی می‌دارند.در این روز کسانی که به تازگی عزیزی را از دست داده‌اند با پهن کردن فرش، خیرات، پخش انواع خوراکی و خواندن روضه یاد و خاطره تازه گذشته را گرامی می‌دارند. قرائت قرآن و فاتحه نیز در این جهت، هدیه‌ای است که از سوی مردم نثار روح درگذشتگان می‌شود.

از مراسم روز برات که بیشتر در روستاها رونق دارد، اجرای مراسم براتخوانی است. در این مراسم جوانان و نوجوانان روستا به خانه افرادی که به تازگی عزیزی را از دست داده‌اند، مراجعه کرده و اشعاری را در یادآوری روز برات قرائت می‌کنند. اهالی خانه نیز از آنچه در خانه موجود است، مانند خرما، شکلات، نقل و نبات، لنگاش پخته، عناب و گردو به آنها می‌دهند و بدینوسیله از آنها تشکر می‌کنند. در روستاها رسم بر این است که شب نیمه شعبان تمام چراغهای خانه باید روشن باشد. اعتقاد روستاییان بر این است که در این شب ارواح مردگان آن خانه به محل زندگی خود می‌ایند و اگر چراغ خانه روشن باشد، برای اهالی خانه دعای خیر کرده و در غیر این صورت آنان را نفرین می‌کنند.

در بیشتر مناطق خراسان، شب نیمه شعبان به برات زندهها مشهور است که مراسم ویژهای دارد و مردم بعد از سرزدن به مردگانشان و دعا برای آنها، برای سلامتی و نعمتهایی که خداوند به آنها ارزانی داشته، شادی کرده و چراغ و شمع روشن و با خدا راز و نیاز می کنند.در مشهد و اطراف آن، چراغ برات در گذشتهها در سه روز، خاموش نمیشد و اکنون هم در شبها آنها، که برات را میشناسند، چراغشان خاموش نمیشود. هنوز هم فانوسهای قدیمی خاطره شبهای برات را به یاد دارند و خیلی وقتها هم همین فانونسها در شبهای برات دوباره به یاد صاحبانشان میافتند و تاریکی شب را نور میدهند و یاد و خاطره رفتگان را گرامی میدارند.

البته مردم محمد آباد از قدیم فقط روز های 12 و 13 شعبان را چراغ برات می گیرند و روز 14 که برابر شب عید میلاد امام عصر(عج) است و به عید برات هم مشهور است به دعا و نیایش می پردازند.اگرچه آیین برات نیز همچون بسیاری از رسم ورسوم کهن ایرانی آن گونه که باید مورد نقد و بررسی قرار نگرفته، ولی اسنادی وجود دارد که این آیین زرتشتی در اثر مرور زمان رنگ اسلامی‌ گرفته و در فرهنگ دینی و اسلامی ‌نیز ورود یافته و همچنان نیز این سنت حسنه با جلای اسلامی ‌در ایران زمین وجود دارد.

گرامیداشت مردگان در بین ایرانیان ایرانیان از دیرباز برای رفتگان خود احترام خاصی قایل بوده و سعی می‌کرده اند که به نوعی روح آنان را از خود راضی نگه دارند و بر اساس همین سنت اساس مراسم گوناگونی برای تجلیل از مردگان و شادی روح آنها و طلب آمرزشان در نقطه نقطه ایران زمین وجود دارد که در استان خراسان به این  رسوم "چراغ برات" می‌گویند که موضوع شناخته شده ای در بین ایرانیان به خصوص خراسانیهاست.
 
البته این سنت حسنه در بین مردم استان تهران و برخی از دیگر از استانهای کشور در آخرین جمعه ماه اسنفد هر سال و در مناطق استانهای گیلان و آذربایجان و یزد نیز در برخی جمعه ماه رجب خیرات برای خیرات مردگان وجود دارد.اما مردم خراسان در نیمه‌های ماه شعبان هر سال یعنی طی روز‌های دوازدهم تا چهاردهم شعبان با برگزاری مراسم مذهبی ویژه ای با عنوان برات یاد و خاطره عزیزان از دست رفته را گرامی ‌داشته و به یاد مردگان خیرات می‌کنند.
دامنه این رسم آن چنان گسترده است که به ماه شعبان در این منطقه ماه برات نیز می‌گویند. مراسم شب‌های برات یا چراغ برات سابقه‌ای دیرینه و ریشه‌دار دارد. اگرچه مراسم چراغ برات که در سه شب و روز یازده تا چهارده شعبان و یا دوازده تا 15 شعبان در استان خر اسان، ریشه دینی ندارد و در چند صد ساله حضور اسلام در ایران این سنت مورد تایید پیشوایان دینی قرار نگرفته ولی این سنت حسنه مربوط به ایران باستان است و به دلیل عجین شدن این رسوم با دین مبین اسلام تاکنون مخالفتی از سوی مراجع دینی با آن صورت نگرفته است.
ایرانیان مسلمان شده به خصوص در قرون سوم و چهارم هجری تلفیقی شیرین و موفق از باورهای ایرانی پیشین و اسلامی‌ خود ساختند، بدین گونه که هزار سال پیش در خراسان بزرگ عید یا مراسم لیله البرات یا لیله الصک را در نیمه شعبان ماه با همان رسوم و آیین ایرانی - زرتشتی اما با توضیح و توجیه اسلامی‌ت دارک دیدند و برگزار کردند. ابوریحان بیرونی دانشمند بزرگ ایرانی نیز در این مورد می‌گوید:  سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم این ماه ایام البیض نام دارد و شب پانزدهم این ماه شب بزرگ است و لیله الصک و لیله البرات نام دارد، و عوام مردم بر این عقیده اند که صورت افرادی را که در آن سال باید بمیرند خداوند در آن شب به ملک الموت نشان می‌دهد.

آیین‌های ویژه برات
بر اساس اعتقادات مردم خراسان در این سه شبانه روز که اعتقاد دارند در آن مردگان آزاد هستند، زندگان با احسان برای آنها نه تنها تلاش می‌کنند تا برات آزادی آنان را از آتش جهنم کسب کنند، بلکه آزادی خود از آتش جهنم را نیز از امام دوازدهم خواستار می‌شوند.
اعتقاد اغلب مردم خراسان بر این است که در این ایام سرنوشت رقم می‌خورد، به طوری که در نقاط روستایی خراسان در شب پانزدهم نیمه شعبان به پشت بام رفته و در مهتاب (اگر شب مهتابی باشد) ایستاده و به سایه خود نگاه می‌کنند و از این طریق سرنوشت خود و اقوام خود را در آن سال پیش‌بینی می‌کردند در عین حال دست به دعا برمی‌دارند و از خداوند طلب سالی خوش می‌کنند.
اقشار مختلف مردم به ویژه کسانی که به تازگی عزیزی را از دست داده‌اند در این روز با حضور در مزار اموات ضمن درخواست آمرزش و زنده نگهداشتن یاد و خاطره درگذشتگان، آنان را در برکات میلاد یگانه منجی عالم بشریت حضرت مهدی(عج) شریک می‌سازند.
 برات در خراسان مصداقی بر اعتقاد به اصل معاد است که مردم این خطه با انجام اعمال مخصوصی به استقبال آن می‌روند، این مراسم به مدت سه روز و با عناوین مختلف برگزار می‌شود و مردم هر روز آن را با بزرگداشت قشر خاصی از مسلمانان برگزار می‌کنند.
برات غریبان، برات اسرا، برات مسافران، برات زنده‌ها و برات مرده‌ها از عناوینی است که برای این سه روز در نقاط مختلف خراسان استفاده می‌شود که از این میان برات مرده‌ها در ‪ ۱۴شعبان با شور و حال خاصی برگزار می‌شود.
پخت انواع نانهای سنتی مانند روغن جوشی، چلبکی، کماچ، ساچ و حلوا و پخش آن دربین مردم به ویژه کودکان از مراسم ایام برات در شهرهای گوناگون خراسان است، مردم این منطقه از کشورمان  اعتقاد دارند پخت این خوراکیها باید قبل از غروب آفتاب صورت گیرد.

روز برات زنده‌ها زمانی برای شکرگذاری به نعمت سلامتی و حیات
روزسیزدهم شعبان در برخی شهرهای خراسان به برات زنده‌ها شهرت دارد و مردم در این روز به شکرانه نعمت سلامتی به پخش شیرینی و شکلات می‌پردازند.
در غروب روز سیزدهم شعبان نیز کسانی که به ‌تازگی عزیزی را از دست داده‌اند اقدام به پخت نوعی نان سنتی به نام روغن جوشی کرده و آن را بین مردم تقسیم می‌کنند.
اعتقاد مردم این خطه بر این است که اگر عروس خانواده روغن جوشی را بپزد ارواح تازه‌گذشتگان از این خیرات بهره بیشتری می‌برند.در روز ‪ ۱۴شعبان نیز که به برات مرده‌ها شهرت دارد مردم با حضور بر سر قبور خویشاوندان، خواندن فاتحه و پخش انواع شیرینی، شکلات، میوه و نانهای سنتی یاد و خاطره عزیزان خود را گرامی ‌می‌دارند.
در این روز کسانی که به تازگی عزیزی را از دست داده‌اند با پهن کردن فرش، خیرات، پخش انواع خوراکی و خواندن روضه یاد و خاطره تازه گذشته را گرامی‌ می‌دارند، قرائت قرآن و فاتحه نیز در این راستا هدیه‌ای است که از سوی مردم نثار روح درگذشتگان می‌شود.

نکته جالب توجه این است که هر چند ایام برات سه روز است اما در برخی از روستاها و همچنین مناطقی که هنوز روابط طایفه ای مستحکم است در صورتی که تعداد درگذشتگان سال بیش از سه نفر باشد مراسم را از ابتدای ماه شعبان آغاز کرده و هر روز در منزل یکی از درگذشتگان مجلس روضه همچنین مراسم قرائت قرآن برپا می‌شود. مردم در این روستاها به چند گروه تقسیم شده و هر گروه در قسمتی از روستا در جمع بازماندگان متوفی به قرائت قرآن می‌پردازند، مردم در این روستاها عصر روز سیزدهم شعبان با حضور بر مزار اموات و خواندن فاتحه، یاد و خاطره آنان را گرامی ‌می‌دارند.
در روز چهاردهم شعبان نیز تمام اهالی روستا به صورت دسته‌جمعی در خانه آخرین خانواده ای که عزیزی را از دست داده‌اند جمع شده و برای متوفی فاتحه می‌خوانند. از  دیگر مراسم روز برات که بیشتر در روستاها رونق دارد اجرای مراسم  ‌برات خوانی است، در این مراسم جوانان و نوجوانان روستا به خانه افرادی که به تازگی عزیزی را از دست داده‌اند مراجعه کرده و اشعاری را در یادآوری روز برات قرائت می‌کنند.
اهالی خانه نیز از آنچه در خانه موجود است مانند خرما، شکلات، نقل و نبات، لنگاش پخته، عناب و گردو به آنها می‌دهند و بدینوسیله از آنها تشکر می‌کنند. در روستاها رسم بر این است که شب نیمه شعبان تمام چراغهای خانه باید روشن باشد، اعتقاد روستاییان بر این است که در این شب ارواح مردگان آن خانه به محل زندگی خود می‌آیند و اگر چراغ خانه روشن باشد برای اهالی خانه دعای خیر نموده و در غیر این صورت آنان را نفرین می‌کنند.
یکی از کارشناسان دینی اداره کل تبلیغات اسلامی‌ا ستان خراسان شمالی می‌گوید: چراغ برات آیین دیرینه ای است که از سوی مردم استان خراسان سابق که شامل سه استان خراسان رضوی، شمالی و جنوبی فعلی می‌شود مرسوم بوده و همچنان نیز ادامه دارد.
حجت الاسلام حسن وطنخواه اظهار داشت: آیین چراغ برات در آستانه نیمه شعبان در استان خراسان مرسوم بوده و این آیین از دوازده تا پانزدهم نیمه شعبان دایر است و مردم در این روزها برای طلب آمرزش مردگان و طلب رزق و  روزی خود و سرنوشت نیک در دنیا و آخرتشان دعا می‌کردند.
 
وی اضافه کرد: فضلیت شب نیمه شعبان در آیین‌های دینی ما به اندازه شبهای قدر تلقی شده و سرنوشت انسان در این شبها رقم می‌خورد و دعا و طلب آمرزش کردن گناهان برای زندگان و مردگان می‌تواند در این شبها تاثیر بسزایی داشته باشد.
حجت الاسلام وطنخواه گفت: آیین چراغ برات در استان خراسان و سایر برنامه‌هایی که تحت عناوین دیگر در نیمه شعبان در سایر استانها انجام می‌شود، با رویکرد  دعا برای آمرزش گناهان و طلب مغفرت منافاتی با مسائل دینی ندارد و سنت حسنه ای است که مورد تایید نیز است. 
وی معتقد است: نیمه شعبان سالروز ولادت منجی عالم بشریت فرصت مناسبی برای مردم مسلمان و شیعه است که از خداوند طلب آمرزش گناهان داشته باشند و برای سربلندی اسلام و مسلمین و رفع گرفتاری از امور  مسلمین دعا کنند. 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم تیر 1390ساعت 13:28  توسط محمد تاجیک  | 

اولین شهید محمدآباد،شهید قربانعلی حشمتی

سلام به مفقودین و بدن های مطهرشان که همدمی جز نسیم صحرا و پناهی جزمادرشان حضرت زهرا (س) ندارند.       « حضرت آیت اله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی»

فراز هایی از وصیت نامه و نامه های شهید جاوید الاثر

قربانعلی حشمتی

فرزند: حسن                                             تاریخ تولد : اول اردیبهشت 1345                 تحصیلات : سوم راهنمایی                            تاریخ شهادت: دوم مرداد 1361        

عملیات : رمضان                                      محل شهادت  : شلمچه

 

نمایی از آرامگاه شهید در قبرستان روستای محمد آباد زبرخان- ۲۴ تیر ۱۳۹۰

«پدرو مادر عزیزم اگر شهادت نصیبم شد باید افتخار کنید.»

خاطره ای از خط مقدم :

من روز 14 خرداد ساعت 7 صبح وارد خط مقدم شدم ، حدود ساعت 10 صبح بود که هلی کوپتر های دشمن مزدور از ارتفاع بالا به سوی ما تعداد 8 راکت پرتاب کرد که هیچ یک عمل نکرد و راکت ها در فاصله 50 متری ما افتاده بود  و این یک معجزه است . از آنجایی که خدا یاور ماست و خمینی رهبر ماست . پدر و مادر عزیزم دعا کنید که ما پیروزیم.                    

                                                                    فرازی از نامه شهید به تاریخ 15/3/1361

**************

نمایی از آرامگاه شهید در قبرستان روستای محمد آباد زبرخان- ۲۴ تیر ۱۳۹۰

بگذار جهانخواران شرق و غرب بر علیه ما توطئه کنند، بگذار خانه هایمان را بر سرمان خراب کند ، بگذار اسرائیل به ملت مظلوم و شیعه لبنان بتازد ، بگذار ترکشهای خمپاره بدن ما را سوراخ سوراخ کند ، بگذار تا قبر حسین شهید را در بغل گیرم. پیروزی از آن ماست.         

                                                                     فرازی از نامه شهید به تاریخ 17/4/1361

************

نمایی از آرامگاه شهید در قبرستان روستای محمد آباد زبرخان- ۲۴ تیر ۱۳۹۰

به نام الله پاسدار حرمت خون شهیدان

ما جزو گردان بهشتی مظلوم می باشیم ، گردان ما  مأموریتش تمام شد و اسلحه های ما را گرفتند و قرار شد به مرخصی و به شهرمان نیشابور بیائیم.ما اطلاع نداشتیم که چرا اسلحه ها را می گیرند. به محض اطلاع تعدادی از بچه ها به نزد فرمانده گردان رفتند و تقاضای ماندن برای کسب پیروزی  و شرکت در عملیات جدید نمودند.پس از پذیرش خواسته بچه ها  ، آماده رفتن مجدد به خط مقدم شدیم.

من امام خویش را تنها نخواهم گذاشت و تا کسب پیروزی یا نوشیدن شربت شهادت ، به دیار بر نخواهم گشت . اگر شهادت قسمتم شد ، جنازه مرا در قبرستان روستای  محمد آباد به خاک بسپارید، و عکسم را روی قبرم نصب کنید. از مردم و تمام قلعه نویها (محمد آبادی ها) بخواهید اگر از من ناراحتی دارند حلال نمایند.                         بخشی از وصیت نامه شهید به تاریخ 17/4/136۱

آدرس : اهواز لشگر 92 زرهی تیپ 21 امام رضا (ع) گردان شهید بهشتی گروهان یک گروه چهار قربانعلی حشمتی

در تاریخ 28/6/13۸۵ همزمان با رحلت پدر شهید ( مرحوم حاج حسن حشمتی ) مراسم یادمان این شهید برگزار گردید و در مراسم چهلم سنگ قبر شهید نصب گردید.

جهت شادی ارواح طیبه شهدا و درگذشتگان صلوات

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم تیر 1390ساعت 19:49  توسط محمد تاجیک  | 

محمد آباد تنها روستای ایران که 70سال بدون آب به زندگی ادامه داده است

محمد آباد تنها روستای ایران که 70سال بدون آب به زندگی ادامه داده است

 آب سرچشمه حیات وبه قول ما ایرانی های هر جا آب هست آبادی هست. بدون آب زندگی امکان پذیر نیست. از قدیم در فلات ایران وجود حتی یک چشمه کوچک می توانست باعث به وجود آمدن یک آبادی شود و اهالی با گسترش منابع آب از طریق حفر قنات سبب توسعه آبادی می شدند.

از جمله روستاهای ایران که با قنات زنده شد و به حیات خود ادامه داد روستای محمد آباد زبرخان است.مادر چاه قنات محمد آباد در دامنه های جنوبی کوه های بینالود و در مخروط افکنه حاصل از رود خانه گرینه قرار داشت و طول آن حدود 6 کیلومتر و دارای حدود 110 حلقه چاه و عمق مادر چاه حدود 90متر و محل مظهر قنات در شمال شرقی روستا و مسیر جاده محمد آباد به روستای باغشن در نزدیکی امامزاده یحیی (ع) باغشن و در محلی که اکنون موسوم به باغ رسول است قرار داشت.

در بهار سال 1320 در پی کاهش بارندگی آب قنات کاهش می یابد و علی رغم چاه جویی و لایروی و تلاش اهالی آب قنات خشک شد و فصل جدیدی در زندگی اهالی محمد آباد آغاز می شود. روستای بدون آب و مشکلات تبعی آن. آب انبار روستا که توسط آب قنات پر آب می شد رو به کم آبی نهاد.آب انبار با همه غیر بهداشتی بودنش و کثیفی و... تامین کننده آب آشامیدنی و مورد نیاز اهالی بود.

با تغییرات سیاسی و مشکلات جنگ جهانی دوم و اشغال کشور و حضور نیروهای روس در منطقه خراسان و نیشابور و به تبع ان مشکلات مالی و ضعف اقتصادی ، مردم نتوانستند قنات را بازسازی کنند. محمد آباد از جمله معدود روستای نیشابور است که از قدیم اهالی صاحب نسق و ریشه بوده و نظام ارباب و رعیتی در آن حاکم نبوده است و مردم فارغ از سایه سنگین ارباب با مدیریت مردمی همراه با کدخدا به عنوان رییس مورد قبول اهالی روستا را اداره می کردند.

محمد آبادیها و مشکل طولانی بی آب

هر سال که از 1320 می گذشت مردم امید شان به عمران وآبادی قنات کمتر می شد و محمدآباد تشنه تر از قبل. اهالی در اولین قدم برای جلو گیری از تخریب روستای خود  ادامه حیات اقدام به اجاره آب از سه قنات باغشن کردند.باغشن حدود 2 کیلومتر از محمد آباد فاصله دارد و روستایی بسیار بزرگتر از محمد آباد است و دارای سه قنات نسبتا پر آب است. توسط همین آب ، آب انبار روستا برای تامین نیاز های شرب و شتشو پر آب می گشت.

اجاره کاری و فعالیت گسترده کشاورزی و افزایش درآمد باعث شد کم کم اهالی اقدام به خرید ساعاتی از آب باغشن نمایند و با ایجاد مالکیت در قناتهای باغشن و پس از آن به وجود آمدن اختلافات قومی و طایفه ای در روستا عمران و بازسازی قنات محمدآباد به کلی به فراموشی سپرده شد.

در سال 1341چاه عمیق به عنوان پدیده جدید بهره برداری از منابع آب زیر زمینی در سطح شهرستان نیشابور مطرح شد و اولین چاه عمیق در روستای هلالی واقع در حومه جنوبی شهر نیشابور حفر گردید. اهالی محمد آباد که خبر این پدیده نو و چاه موتور آب را شنیدند امیدوار به حفر چاه به جای قنات خشکیده خود شدند اما این زمان برابر با شروع اصلاحات ارضی در سطح روستاهای ایران بود. تعدادی از اهالی که در روستای مجاور یعنی قره داش  دهقان آقای خمسه ارباب این روستا بودند خوشحال از کسب زمین زراعی شدند. تقریبا 17 نفر از اهالی توانستند دهها هکتار زمین از ارباب قره داش طبق قانون دریافت کننداگر چه این اراضی در قسمت پایین دست و دور روستا قرار داشت.

البته دریافت این اراضی توسط برخی زمینه گسترش اختلافات بین اهالی را هم فراهم کرد . این اختلافات مانع توجه اهالی به امر حیاتی آب شد.

در سال 1348 ارباب قره داش تصمیم به حفر چاه آب گرفت و با توجه به اراضی مناسب محمد آباد برای حفر قنات به رایزنی با اهالی محمد آباد گرفت. او به محمد آبادی ها قول داد اگر اجازه حفر قنات را در حد و مرز اراضی خود با محمد آباد به او بدهند  یک لوله آب دو اینچی به مرکز روستای محمد آباد می آورد تا مشکل آب آشامیدنی روستا حل شود . محمد آبادی که خود به فکر حفر قنات بودند به دلیل ضعف مالی ، اختلافات طایفه ای و عدم اطلاع از اینکه حفر قنات در مرز اراضی محمد آباد و قره داش باعث از بین بردن حریم منابع آب روستا می شود ، قبول کردند ارباب پولدار قره داش در مرز دو روستا چاه حفر کند و با صرف نهاری مفصل که از طرف ارباب قره داش تدارک دیده شده بود ، مهر تاییدی بر حفر چاه زدند.

اقای خمسه ارباب قدرتمند قره داش پس از حفر چاه هیچ آبی به محمد آبادی ها نداد و تازه اهالی فهمیدند که چه کلاهی بر سرشان رفته و البته کاری هم نمی توانستند بکنند. پس از این قضیه اختلافات بین اهالی از سال 1350 تا 1359 به اوج رسید و از حفر چاه هم خبری نشد.

ورود خدمات زیر بنایی به روستا و گسترش مهاجرت

با شکل گیری پدیده مهاجرت از روستا به شهر در سطح کشور از سال های دهه 40 کم کم مهاجرت اهالی محمد آباد هم شروع شد و عده ای با مهاجرت به مشهد راه را برای مهاجرت سایر اهالی هموار کردند.

شهر مشهد به دلیل بزرگی و شرایط کاری مناسب، جاذبه بیشتری برای اهالی داشت به همین جهت اکثر مهاجران مشهد (با 75 کیلومتر فاصله) را به نیشابور(با ۳۰کیلومتر فاصله) ترجیح دادند.

عده ای هم که در روستا باقی ماندند و علیرغم مشکلات فراوان با خرید یا اجاره آب از باغشن به حیات خود ادامه دادند و چراغ روستا را روشن نگاه داشتند.در سال 1355با حفر چاه آب آشامیدنی در باغشن ، اهالی محمد آباد هم سهم دار شدند و یک دهم این چاه به آنان اختصاص یافت و در سال 1356 با آمدن آب آشامیدنی لوله کشی و بهداشتی وضع آب روستا بهتر شد و امید به ماندگاری در روستا افزایش یافت.  1358 برق هم به محمد اباد امد و وضعیت رفاهی مناسب تر شد اما بحران آب همچنان لاینحل باقی ماند.

در سال 1366 با خودیاری اهالی، مدرسه جدیدی با دو کلاس ایجاد شد.مدرسه قدیمی از سال 1348 به صورت گلی و بسیار ساده ایجاد شده بود  و رو به خرابی بود.

در سال 1374 مخابرات به روستا امد و در سال 1377 تلفن به منازل اهالی آمد. در سال 1389 لوله گاز در داخل روستا کشیده شد اما هنوز به منازل راه نیافته و گازی در کار نیست.

جاده روستا با حدود یک کیلومتر فاصله از جاده تهران – مشهد همجنان خاکی است و کاری برای آسفالت آن نشده است. اگر چه طرح هادی روستا توسط بنیاد مسکن انقلاب اسلامی تهیه و تصویب شده و بنا به اعلام مسولین تنها روستای زیر 50 خانوار خراسان رضوی است که برای آن طرح هادی برای ان تهیه شده است.

با همین این تفاسیر محمد آباد تشنه 70 سال بدون آب به حیات سخت خود ادامه داد اما از بین نرفت در حالی که در طی 70سال گذشته روستاهایی مثل ابراهیم اباد، رباط ، بهارستان ؛ نصر آباد  وفردسیه در اطراف محمد آباد بر اثر از بین رفتن منابع آب  ویران شده و خالی از سکنه شده اند.

بر اساس بررسی های انجام شده توسط نگارنده ،محمد اباد تنها روستای ایران است که توانسته 70سال بدون منبع تامین آب به زندگی ادامه دهد و ازبین نرود.

در حال حاضر حدود 110 خانوار از اهالی در مشهد ، 15 خانوار در نیشابور و 20 خانوار در روستا های اطراف به زندگی ادامه می دهند و به جمع مهاجران روستا پیوسته اند.

اگر چه اکنون حدود 50 خانوار با 180 نفز جمعیت در روستا زندگی می کنند اما در مراسم های مختلف از جمله ایام عاشورا و تاسوعای حسینی جمعییت روستا تا ۸00  نفر افزایش می یابد.

با این احوال محمد اباد به آب نیاز دارد و اکنون که اهالی اختلافات گذشته را در سایه نظام مقدس جمهوری اسلامی کنار گذاشته اند و با هم همدل و متحد هستند از مسولین می خواهند برای حفظ روستا اجازه حفر یک حلقه چاه عمیق به اهالی محمد اباد داده شود.اگر چه منطقه ممنوعه اعلام شده اما حفظ زندگی برای اهالی یک روستا مهمتر است و باید فکری برای این قضیه بشود. 

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم خرداد 1390ساعت 21:34  توسط محمد تاجیک  | 

درگذشت معروف ترین مامای سنتی(قابله) بخش زبرخان

درگذشت معروف ترین مامای سنتی(قابله) بخش زبرخان

در شب تاسوعای حسینی برابر ۲۳ آذر ۱۳۸۹ حاجیه خانم حوریه محمدی بزرگترین قابله (مامای سنتی) بخش زبرخان که در روستای محمدآباد زبرخان زندگی می کرد ؛ در سن ۹۵ سالگی درگذشت.

حاجیه حوریه محمدی در عمر با برکت خود مامای بیش از ۲۰۰ کودک در روستاهای محمدآباد، باغشن، قره داش ، حاجی آباد و دیگر روستا های بخش زبرخان بود.او از آخرین باز ماندگان قابله های سنتی و قدیم خراسان بود که تا آخرین سال های عمر و قبل از گسترش خدمات بیمارستانی و پرستاری در منطقه در امر مامایی و پرستاری از زنان روستا های منطقه نقش بسزایی داشت.او مامایی را به طورر سنتی و از ماماها و قابله های سنتی دهه ۱۳۲۰ و۱۳۳۰ فرا گرفت.

جنازه وی در شب شام غریبان امام حسین (ع) و عصر روز عاشورا پس از مراسم با شکوه تشیع که باحضور اهالی روستای محمد آباد و روستا های همجوار صورت گرفت در قبرستان روستای محمد اباد دفن شد.

 روحش شاد و یادش گرامی باد.

+ نوشته شده در  جمعه بیست و ششم آذر 1389ساعت 23:18  توسط محمد تاجیک  | 

آغاز برداشت آلو در روستای محمد اباد زبرخان

همه ساله از دهه آخر امرداد هر سال برداشت آلو سیاه در روستا شروع می شود.

کشت آلو در محمد آباد به گفته بزرگان روستا به حدود 150 سال قبل بر می گردد.ولی در طی چند دهه گذشته با تغییر در الگوی کشت و باغداری مردم میزان سطح زیر کشت آن دچار نوسان زیادی گشته است.در باغ های قدیمی روستا مثل باغ قدیم حسین زارعی (حسین گل محمد- گلاو)، باغ عزیز ، باغ حاج محمد علی قره داشی ، باغ  ابوالفضل زارعی و باغ حاج شکر الله محمدی ، باغ حاج عبدالحسین محمدی و  ... این درخت وجود داشت که به مرور زمان و با مهاجرت و یا فوت مالکان قدیمی مقدار کشت آلو سیاه بسیار کاهش یافت.

عکس :خشک کردن آلو در باغ و مزرعه عباس تاجیک - ۲۸  امرداد ۱۳۸۹

  در چند سال اخیر با همت سه نفر از اهالی کشت آلو در محمد آباد گسترش یافته است. حاج قهار زارعی ، عباس تاجیک و حاج غلامرضا زارعی ، در زمین های پایین و حیاط بست روستا (متصل به آبادی) باغ های بزرگ آلو احداث کرده اند. در بین این سه باغ که هریک حدود سه هکتار مساحت دارند ، باغ عباس تاجیک به دلیل استفاده از انواع گوناگون آلو سیاه و توجه و رسیدگی خوب ( سم پاشی به موقع ، آبیار ی و حرس و استفاده از کود حیوانی و ... شرایط بسیار بهتری داشته و در سال جاری بالاترین میزان تولید را دارست.

 عکس :خشک کردن آلو در باغ و مزرعه عباس تاجیک - ۲۸  امرداد ۱۳۸۹

البته به جز این سه نفر ، در یکی دو سال اخیر ، حاج حبیب قره داشی و حاج حسن محمدی و یوسف محمدی هم اقدام به کشت درخت آلو در باغ های تازه تاسیس خود کرده اند.

 انواع درخت های آلوی کشت شده در روستا عبارتند از : آلو محلی ( بومی – ولایتی) – آلو طرقبه ای – آلو حاج حسنی و آلو شوقانی.

با توجه به تفاوت زمان بهر ه برداری این درختان از دهه آخر ماه امرداد تا اواخر مهرماه کار برداشت و خشک کردن آلو به طول می انجامد. در گذشته آلو پس از پوست کندن در معرض آفتاب قرار می گرفت تا خشک شود ولی در حال حاضر به کمک گوگرد و دودی شدن و افتاب خشک می شود. آلو هم به صورت تازه خوری و هم خشکبار به بازارهای مشهد و نیشابور فروخته می شود. 

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم شهریور 1389ساعت 17:54  توسط محمد تاجیک  | 

راه اندازی اولین مجتمع پرورش شتر مرغ شهرستان نیشابور در روستای محمد اباد زبرخان

با راه اندازی اولین مجتمع پرورش شتر مرغ  شهرستان نیشابور در روستای محمد اباد زبرخان توسط آقای محمدی .نگاهی به تاريخچه پرورش شترمرغ در جهان داریم.
بيش از 20 ميليون سال پيش، اسلاف شترمرغهاي امروزي در كمربند وسيعي كه از اسپانيا در غرب آغاز و در طول كرانه‌هاي شمالي درياي مديترانه امتداد يافته و به چين در شرق ختم مي‌شد, ساكن‌بوده‌اند. تنها يك ميليون سال از زمانيكه شترمرغها به آفريقا مهاجرت كرده و در شمال, شرق، جنوب اين قاره اقامت گزيدند مي‌گذرد.
توجه انسان به شترمرغ و محصولات آن تقريبا به 7500 سال پيش بر مي‌گردد. اولين اثر كه حاكي از وجود شترمرغ در صحرا بوده است سنگ منقوشي مي‌باشد كه شكار شترمرغي را توسط يك پلنگ يا يوزپلنگ به تصوير كشيده‌است ( در حدود 5500 سال قبل از ميلاد).
مصريان باستان از پرهاي متقارن شترمرغ بعنوان سمبل عدالت و از تخم‌هايش براي مصارف دارويي استفاده مي‌كردند فرعون از بادبزن ساخته شده از پرهاي شترمرغ در سفرهايش به سرزمينهاي دور استفاده مي‌كرد.


در تاريخ اساطيري يونان نيز شترمرغها پيش از پيدايش ارّابه جايگاه خاصي را بعنوان حيوانات باربر به خود اختصاص مي‌دادند. همچنين به افسران رومي اجازه داده مي‌شد تا بپاس شجاعتهاي خاص, كلاهخودهاي خود را با پرهاي شترمرغ بيارايند.
چربي شترمرغ با اعتقاد به اينكه داراي نيروي ويژه‌اي مي‌باشد به قيمت گزافي به فروش مي‌رفت. اغلب اوقات تماشاچيان رومي بمنظور سرگرمي براي تماشاي دويدن شترمرغهاي سربريده به سيرك‌ها مي‌رفتند.
بيشه نشينها از تخم‌هاي خالي شترمرغ براي حمل و نگهداري آب استفاده مي‌كردند كه اين عمل آنان در ناميبيا بصورت تصويري بر روي تمبرهاي پستي ترسيم شده است.
برخي از قبايل عرب شترمرغها را جهت تغذيه شكار كرده و چرم آنها را در لباسهايشان بكار مي‌بردند.
قدمت پوست تخم شترمرغ مزين به فلزات گرانبها كه بعنوان جام‌هاي پايه‌دار تشريفاتي استفاده مي‌شد به دوران عصر تاريكي و حتي قبل از آن يعني در خلال قرون وسطي برمي‌گردد. قبطيان مصري هنوز هم تخم‌هاي شترمرغ را بعنوان سمبل هوشياري قلمداد كرده و آنها را در كليساها بعنوان اشياء مقدس آويزان مي‌كنند.
تورات كهن از شترمرغ بعنوان موجودي خشن ياد مي‌كند. در اين كتاب مقدس ذكر گرديده كه شترمرغها در خانه‌ها و كاخهاي بياباني زندگي مي‌كنند. آنها نسبت به فرزندانشان رفتاري بس خشونت‌آميزتر از گرگها اعمال مي‌دارند. يهوديان گوشت شترمرغ را حرام دانسته و از آن تغذيه نمي‌كنند.
از شترمرغها غالباً در متون باستاني نام برده شده‌است‌. اسناد و مدارك باقيمانده از چين قديم حاكي از آن است كه به امپراطور و پسرش تخم شترمرغ داده‌مي‌شد. نقاشيهاي ديواري مصريان باستان شترمرغهايي را بعنوان باج اجباري كه براي پادشاهان آورده‌مي‌شده‌است نشان‌مي‌دهند. پرهاي شترمرغ نيز بعنوان چنين پيشكشهايي و هم براي تزئين سر خدايان، فرماندهان سپاه و سلحشوران بكار مي‌رفت. آشوريان نيز شترمرغ را بعنوان پرنده‌اي مقدس ستايش كرده و جامه‌هاي مزيّن به پر شترمرغ بر روي نقوش كهن‌ترين بناهاي جهان واقع در نمرود ترسيم شده‌است.
هرودوت اظهار مي‌دارد كه مردم ليبيايي ماكنس پوست شترمرغ را بعنوان پوششي دفاعي در جنگ بكار مي‌بردند. توصيفاتي از ظاهر، حالات، روش زيست و عادات اين پرنده درآثار ارسطو، ديودوروس سيكولوس، آيليان و زنوفن كه براي اولين‌بار شترمرغ را در عربستان ديده مشاهده مي‌شود.
پليني به تاييد پليبيوس مي‌نويسد كه از پوست تخم شترمرغ جهت ساختن ظروف و از پرهايشان براي تزئين كلاهخودهاي سلحشوران استفاده مي‌كردند. بر طبق اظهارات آيليوس لمپريديوس ،امپراطور رومي الاگابالوس در يكي از جشنهاي مجلل خود جهت پذيرائي از مهمانانش از مغز 600 شترمرغ استفاده كرده‌است. ژوليوس كاپيتولينيس نقل مي‌كند كه 300 شترمرغ قرمز رنگ درطي شكار تفريحي امپراطور گُرديان پديدار شدند و فلاويوس وپيسكوس مي‌گويد امپراطور پروبوس 1000 شترمرغ را به همان وضعيت فوق براي شكارچيان رها كرده‌است. در قرن سوم, پرهاي شترمرغ در بازارهاي اروپايي رواج پيدا كرد و در تزئين البسه زنانه و مردانه بكار برده‌شد.
در سالهاي نه چندان دور سلحشوران انگليسي مجبور به استفاده از پرهاي شترمرغ جهت تزئين كلاه‌هاي خود شدند. كارآگاهان از پرهاي شترمرغ براي ظاهر نمودن اثر انگشت استفاده مي‌كردند. بدين صورت كه بعد از آغشته‌كردن اثر انگشت با دود حاصل از كريستالهاي كافور، دوده‌هاي اضافي با استفاده از پر شترمرغ به نرمي برداشته‌مي‌شد. اولين تلاشهاي ثبت‌شده جهت پرورش شترمرغ توسط امپراطور بارباروسا انجام گرفت (1125 تا 1190 ميلادي).
در حدود سال 1850 دكتر گاس از ژنو و چاگت تاجر پاريسي اعلام كردند به اولين جوجه كشي موفقيت‌آميز از تخم شترمرغ جايزه‌اي اعطاء مي‌گردد. اولين جوجه‌كشي مصنوعي در سال1857 در الجزاير و مدت كوتاهي بعد از آن در فلورانس توسط پرنس دميدوف صورت‌گرفت‌. وي از 12 آشيانه مختلف 8 جوجه بدست‌آورد.
اولين پرورش شترمرغ در باغ وحش, در انتهاي قرن نوزدهم در مارسي انجام گرفت. شترمرغها در ماه مه سال 1906 توسط كارل هاگن‌بك وارد آلمان شدند, ورود شترمرغ‌ها به آلمان بيانگر قابليت سازگاري با محيط بيگانه مي‌باشد. زيرا توانستند چندين سال را در مرزهاي برفي شمال آلمان در استلينگن بسربرند، جائيكه در حال حاضر محل باغ وحش هامبورگ بوده و توسط هاگن بك شناسايي‌شد.
در همين ايام پرورش شترمرغ در آفريقاي جنوبي در جريان و نزديك به اولين نقطه اوج خود بود. اگرچه نگهداري شترمرغ در ناحيه كيپ، از قرن هيجدهم رواج داشته‌است اما علاقه جدي به پرورش شترمرغ از حدود سال 1860 به بعد متداول گشت. منطقه ليتل‌كارو در اطراف شهر ادشورن بزودي به مركز صنعتي پرورش شترمرغ تبديل گشت و از سال 1870 به بعد در پي نياز بازار اروپا به پرهاي شترمرغ، توسعه زيادي پيدا كرد. عليرغم جنبه هاي درخشان مالي و شرايط جغرافيايي و آب و هوايي بسيار خوب، دو عامل زير زمينه توسعه چشمگير و ناگهاني پرورش شترمرغ را مهيا نمود:
 كشت يونجه،× بعنوان غذاي ايده‌آل شترمرغ به‌ همراه رواج مزارع حصاركشي‌شده كه در سال 1860 در آفريقاي جنوبي بوجود‌آمد.
 دستگاه جوجه‌كشي با سوختي از مواد محترقه پارافيني× كه توسط آرتوردگلاس ابداع‌گرديد و پرورش شترمرغ را در سطح صنعتي ممكن ساخت.
ترقي ناگهاني در ارزش پر شترمرغ در سال 1913 به اوج خود رسيد اما خيلي زود و بطور ناگهاني متوقف‌شد. اين توقف ناگهاني اساساً بعلت جنگ جهاني اول و نقش ماشينهاي موتوردار بود. سرعت بالاي 50 كيلومتر در ساعت اتومبيلهاي بي‌سقف سياحتي، دشمن سرسخت پرهاي ظريف زينتي كلاههاي بانوان به حساب مي‌آمد.
مجدداً فاز دوم و يا بعبارتي دومين دوره ترقي آغاز‌گشت. بعد از خاتمه جنگ جهاني اول تا اواسط دهه 1980 چرم شترمرغ اهميت زيادي يافت. علت علاقه مجدد كشاورزان به شترمرغ را از سال 1980 مي‌توان به كشف گوشت آن نسبت‌داد، گوشتي كه تمام ويژگيهاي كيفي مورد علاقه مشتريان خوش سليقه را داشت.
امروز بيش از 80% شترمرغها در باغ وحشها و مزارع نگهداري مي‌شوند. در صورتي كه براي اهلي كردن شترمرغها اقدامي انجام نمي‌گرفت شايد نسل آنها تا كنون منقرض شده‌بود. كشاورزان نواحي ادشورن ادعا مي‌كنند كه تقريبا 83% جمعيت شترمرغهاي دنيا را كه بالغ بر 000/300 راًس مي‌باشد نگهداري مي‌كنند. تا چندي قبل اكثر مناطق پرورش سنتي شترمرغ به آفريقاي جنوبي، آمريكا، اسرائيل و استراليا محدود مي‌شد. در سومين دوره ترقي، مزارع شترمرغ در كشورهاي ديگر شامل اروپاي مركزي و غربي توسعه‌يافت.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم مرداد 1389ساعت 23:22  توسط محمد تاجیک  | 

نمایش سالانه اوقات شرعی به افق روستای محمد آباد زبرخان

نمایش سالانه اوقات شرعی به افق روستای محمد آباد  زبرخان 
در قسمت ادامه مطلب

اوقات با اختلاف 3± دقیقه محاسبه شده است.

 التماس دعا محمد تاجیک


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم تیر 1389ساعت 21:49  توسط محمد تاجیک  | 

مطالب قدیمی‌تر